Wat heb ik toch een geweldige baan…….

Wat heb ik toch een geweldige baan, maar wat kom ik soms ook in oneerlijke situaties terecht waarbij de jongere de dupe is. Het traject waar ik in december JA tegen gezegd heb, bleek elke keer wat uitdagender te zijn dan vooraf ingeschat. Een grote groep hulp/zorg verleners is betrokken. Maar echt vooruitgang is niet waar te nemen. Wat is het dan extra fijn om te voelen dat wij wel een klik hebben. Dat je mij toelaat en je laat helpen. Maar wat is het dan ook verdrietig en frustrerend om te horen dat er nergens een plekje is waar ze jou kunnen bieden wat je momenteel zo hard nodig hebt om je te kunnen ontwikkelen tot die zelfstandige, gelukkige en stabiele puber. Dat ik juist op dit moment vanwege omstandigheden een stap terug moet doen, maakt jou verdrietig, onzeker en onrustig Maar ik blijf je steunen en begeleiden, al is het op een andere manier en op afstand. Ik blijf erop vertrouwen dat er een plekje gevonden wordt waar jij jezelf kunt gaan ontdekken met al je kwaliteiten en mooie kanten. Voor nu bedankt voor al je vertrouwen in mij en in ‘ons’. Ik hoop dat je op een dag hetzelfde vertrouwen in jezelf gaat hebben….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *